Πολιτιστικό Καλοκαίρι Δήμου Ωρωπού 2012 - Βραδιά αφιερωμένη στο ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Βραδιά αφιερωμένη στον μεγάλο μας λαϊκό τραγουδιστή ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ με ερμηνευτές τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΑΣΗ και την ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

 ΧΑΛΚΟΥΤΣΙ (parking) ΤΕΤΑΡΤΗ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - ώρα 9:15μμ

 

Πολιτιστικό Καλοκαίρι Δήμου Ωρωπού 2012 - Μουσική επιθεώρηση «Ο λαός δεν κάνει χάρες, στο μνημόνιο βάζει αμπάρες»

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ (πλατεία) ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - ώρα 9:00μμ

Το Θέατρο Δυτικής Αττικής παρουσιάζει την επιθεώρηση, Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΕΣ.. ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΒΑΖΕΙ ΑΜΠΑΡΕΣ!!

Σεναριο-σκηνοθεσια ΘΑΝΟΣ ΖΗΚΑΣ.

Παιζουν: ΣΟΦΙΑ ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗ, ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΜΙΤΣΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΧΡΙΣΤ.ΖΗΚΑΣ, ΑΛΕΞΙΑ ΑΗΔΟΝΙΔΟΥ, ΓΩΓΩ ΦΑΚΟΥ. 

Guest star: ΝΕΛΛΥ ΓΚΙΝΗ

Τραγούδι: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

Χορογραφίες: ΤΙΜ ΚΑΛΛΙΣ

Πολιτιστικό Καλοκαίρι Δήμου Ωρωπού 2012 - Αρχαία κωμωδία «Ο Πλούτος» του Αριστοφάνη

Αρχαία κωμωδία «Ο Πλούτος» του Αριστοφάνη

ΣΚΑΛΑ ΩΡΩΠΟΥ (παλιές φυλακές) ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - ώρα 9:00μμ

ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ

Ο Πλούτος είναι η τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη. Γράφτηκε το 388 π.Χ., σηματοδοτώντας το πέρασμα από την Αρχαία στη Νεότερη Αττική Κωμωδία. Στην κωμωδία αυτή ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τη κακή διανομή του Πλούτου, που, επειδή είναι τυφλός, πηγαίνει στους κακούς. Αλλά ένας χρηστός πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον τετραπέρατο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπουν τον τυφλό, τιμωρημένο από το Δία, θεό Πλούτο, που μικρός τυφλώθηκε για να αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους. Ο Θεός Πλούτος λοιπόν ξαναβρίσκει το φως του, μετά την γιατρειά που του προσφέρουν ο Χρέμυλος με τον δούλο του. Εκείνος δίνει τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς. Στην κωμωδία αυτή ο ποιητής δε διακωμωδεί ορισμένα πρόσωπα, αλλά και καταστάσεις και άτομα, όπως στις "Εκκλησιάζουσες". Γι' αυτό με τις δύο αυτές κωμωδίες ο Αριστοφάνης περνά από την αρχαία στη μέση κωμωδία.
Έτσι, με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, στήνεται ένα γαϊτανάκι, το οποίο αποτυπώνει στη σκηνή ένα μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του Αριστοφάνη, που στη δίψα της για πλούτο μοιάζει τόσο με τη δική μας. Η βασική αντίθεση, στην οποία στηρίζεται το έργο, προβάλλεται από τον αγώνα λόγου ανάμεσα στον Χρεμύλο και την Πενία, με την τελευταία να ενσαρκώνει την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή δουλειά για την επιβίωση σαρκάζοντας τόσο τη φτώχεια των ημερών του Αριστοφάνη, όσο και των ημερών μας.